Çiçekleri, Akdeniz havzasında peynir mayasına alternatif olarak kullanılır. Çiçeklerin içindeki güçlü proteolitik enzimler, sütü mükemmel bir şekilde pıhtılaştırır. Bugün Avrupa’nın en lüks ve tescilli bazı gurme koyun/keçi peynirleri geleneksel olarak sadece enginar çiçeği mayasıyla üretilmektedir.
Antik Roma’da Cynara türleri, elit zenginlerin sofralarını süsleyen çok pahalı bir lüks tüketim maddesiydi. Ancak bitkinin çok güçlü bir afrodizyak olduğuna inanıldığı için, kadınların enginar yemesi uzun süre toplumda hoş karşılanmamış ve hatta bazı dönemlerde yasaklanmıştır.

Tomurcukların çiçek açmadan evvel hasat edilmesi önerilmiştir. Bunlar çiğ ya da pişirilerek tüketilmekte, ayrıca bitki çayı olarak da içilmektedir. Çiçekleri kurutularak peynir mayası olarak kullanılmıştır. Yapraklarından gri boya elde edilmiştir. Karaciğer ve safra kesesi işlevlerini geliştirir. Yapraklar idrar söktürücü, taş düşürücü, sindirim düzenleyici, safra söktürücü, antiromatizmal ve kolesterol seviyesinin artışını önleyicidir. Bunun yanında sarılık, hepatit ve diyabet tedavisinde başvurulmuştur.
Kurutulmuş dikenli çiçek başları kötü ruhları, cadıları ve vampirleri evden uzak tutmak için dış kapılara asılırdı. İnanışa göre, eve girmeye çalışan kötü bir varlık kapıdaki bu karmaşık diken yapısını gördüğünde tek tek telleri saymak zorunda kalır, sayarken vakit kaybeder ve şafak söküp güneş doğana kadar içeri giremezdi.

Bazı kişilerde alerjik reaksiyonlara neden olabileceği rapor edilmiştir.
Bir parça enginar yedikten hemen sonra bir yudum su içerseniz, suyun tadı ağzınıza tatlı gelecektir. Bunun nedeni bitkinin içinde bulunan cynarin adlı özel bir asittir. Cynarin, dilinizdeki tatlı reseptörlerini geçici olarak felç eder. Ardından su içtiğinizde bu madde dilinizden temizlenir, reseptörler aniden uyanır ve beyniniz suyun kendisini aşırı tatlıymış gibi algılar.