Taze yaprakları ıspanak gibi tüketilebilmektedir. Yaprakları çorbalara eklenmiştir. Keskin bir tada sahiptir.
Bitki, tıbbi değeri nedeniyle erken dönemde özellikle manastırlar yoluyla Avrupa’nın büyük bölümüne yayılmıştır. Hatta bitkinin Avrupa’da piskopos otu adıyla bilinmesi de kilisenin lüks beslenme alışkanlıkları nedeniyle gut hastalığına yakalanan din adamları ile ilişkilendirilmektedir.

Çiçeklenme döneminden sonra toplanan yaprakların müshil etkisi vardır. Gut ve artrite karşı yapraklar kaynatılarak harici olarak uygulanır. Bilhassa yaprakların idrar söktürücü ve sakinleştirici etkisi vardır. Bitkinin tamamı antiromatizmal ve yara iyileştiricidir. Harici olarak yanık, böcek sokması, yaralar ve ağrılı eklemlere uygulanır. Demlenerek romatizma, artrit, mesane ve bağırsak rahatsızlıklarında kullanılır.
Bitki için önerilen keçiayağı adı bilimsel adından çıkarılmıştır.

Yapraklar çiçekler açmadan önce toplanmalıdır, aksi takdirde tatları acılaşır.
Tür rizomlarının kırılmış parçalarından bile yeni bireyler üretebilme yeteneğine sahiptir.
Roma orduları, seferlere çıkarken besin ve C vitamini ihtiyacı için bu bitkinin tohumlarını yanlarında taşır ve konakladıkları garnizonların çevresine ekerlerdi. Bugün İngiltere ve Almanya’da Roma askeri yollarının çevresinde hâlâ bolca bulunmaktadır.